KALENDARIUM ŻYCIA HENRYKA MOSINGA

27 stycznia 1910 – Henryk Mosing przychodzi na świat we Lwowie, jego ojciec, Stanisław Józef Mosing, pełni w tym czasie funkcję lekarza pułkowego w c.k. Szkole Kadeckiej Piechoty, matka, Olga, córka profesora matematyki Politechniki Lwowskiej, dra Placyda Dziwińskiego, zajmuje się domem i dziećmi. Rodzeństwo Henryka to: Adela (1904-1971), Kazimierz (1907-1942), doktor praw i sędzia, Ksawery (1912-1986), doktor medycyny, i Maria (1920-1970).
3 kwietnia 1910 – Henryk Mosing zostaje ochrzczony jako Henryk Ernest Jan Ryszard; z imion tych będzie używał dwóch: Henryk i Ryszard.
1 września 1920 – rozpoczyna naukę w III Państwowym Gimnazjum im. Stefana Batorego we Lwowie, po roku przenosi się do Państwowego Gimnazjum im. Jana Długosza także we Lwowie.
1 września 1922 – w związku z przeniesieniem ojca do Przemyśla, przenosi się do II Państwowego Gimnazjum im. Prof. Kazimierza Morawskiego
19 maja 1928 – w przemyskim Gimnazjum otrzymuje maturę.
Jesień 1928 – podejmuje studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu im. Jana Kazimierza we Lwowie.
1929 – angażuje się w działalność Sodalicji Akademickiej we Lwowie kierowanej przez ks. Józefa Andrasza SJ.
1930 – angażuje się w działalność Stowarzyszenia Katolickiej Młodzieży Akademickiej „Odrodzenie”, publikuje w piśmie lwowskiego oddziału Stowarzyszenia „Dyszel w głowie”; – podejmuje jako wolontariusz pracę w laboratorium duru plamistego prof. Rudolfa Weigla w Zakładzie Biologii Ogólnej UJK, w następnych latach zostaje tam asystentem.
1933 – publikuje swój pierwszy artykuł naukowy na temat tyfusu (w piśmie Archives de L’Institut Pasteur de Tunis).
Wielkanoc 1933 – bierze udział w pielgrzymce Stowarzyszenia „Odrodzenie” do Rzymu, która obejmuje m.in. audiencję u papieża Piusa XI.
8 kwietnia 1934 – uzyskuje dyplom lekarski.
1935-39 – kieruje ruchomą pracownią epidemiologiczną zorganizowaną wspólnie przez Państwowy Zakład Higieny w Warszawie i Instytut Weigla we Lwowie. Pracownia zajmuje się akcją przeciwtyfusową i szczepieniami ochronnymi w całej Polsce.
15 maja 1937 – broni pracy doktorskiej pod tytułem „Badania epidemiologiczne i serologiczne nad durem plamistym” i uzyskuje tytuł doktora nauk medycznych.
Lato 1937 – przebywa w celach badawczych we Francji.
28 lipca – 2 sierpnia 1937 – uczestniczy w XVI Kongresie „Pax Romana” w Paryżu, gdzie styka się z wybitnym myślicielem katolickim, personalistą, Jacquesem Maritainem.
23 września 1938 – otrzymuje od prezydenta Ignacego Mościckiego Złoty Krzyż Zasługi.
Wrzesień 1938 – jako reprezentant środowiska lwowskiego bierze udział w III  Międzynarodowym Zjeździe Medycyny Tropikalnej w Amsterdamie, gdzie przedstawia osiągnięcia w zakresie produkcji szczepionki uzyskane przez laboratorium Weigla.
Jesień 1938 – odbywa trzymiesięczny staż w Instytucie Chorób Tropikalnych w Hamburgu.
Wrzesień 1939 – wybuch wojny zastaje go na wyprawie badawczej w Karpatach; wraca do Lwowa, aby pracować nad produkcją szczepionki.
Październik 1939 – zostaje zastępcą ds. naukowych prof. Rudolfa Weigla, który kieruje działalnością naukową utworzonego przez Sowietów Lwowskiego Instytutu Sanitarno-Bakteryjnego (San-Bak Instytut), na którego czele staje sowiecki uczony S.N.Tierechow.
Luty 1940 – wizytę w Instytucie składa Nikita Chruszczow, I sekretarz Komunistycznej Partii Ukrainy, który stara się przekonać Weigla do wyjazdu do Moskwy. Ostatecznie cała ekipa Instytutu pozostaje i pracuje we Lwowie, a Instytut otrzymuje priorytetowe dofinansowanie, gdyż produkcja szczepionki antytyfusowej jest dla ZSSR strategicznie ważna.
Lipiec 1941 – nadzór nad Instytutem przejmują Niemcy. Weigl otrzymuje propozycję podpisania Reichslisty, jednak odmawia. Ponieważ Niemcy także obawiają się zmniejszenia produkcji szczepionki, pozostawiają na kluczowych stanowiskach ludzi związanych z Weiglem, w tym Mosinga. Jest on m.in. odpowiedzialny za zatrudnianie ludzi. Ponieważ praca w Instytucie daje tzw. „mocne papiery”, dzięki temu uratowało się wielu członków konspiracji i ludzie kultury i nauki.
1942 – Mosing przewozi nielegalnie wyprodukowaną szczepionkę do getta warszawskiego i przekazuje ją prof. Ludwikowi Hirszfeldowi. Przemyca szczepionkę także do obozu janowskiego we Lwowie. Prowadzi także tajną akcję szczepienia różnych grup we Lwowie.
25 marca 1944 – uciekając ze Lwowa Niemcy wywożą ze sobą prof. Weigla, który przekazuje Mosingowi opiekę nad laboratorium Instytutu.
27 lipca 1944 – przybyły do Lwowa S.N.Tierechow, który stał na czele Instytutu za pierwszej okupacji sowieckiej, mianuje Mosinga dyrektorem Lwowskiego Instytutu Epidemiologii i Mikrobiologii, w który zostaje przekształcony Instytut Weigla. Zyskuje on nowy budynek przy ul. Zielonej 12.
19 sierpnia 1944 – Mosing zostaje potwierdzony na stanowisku dyrektora i uzyskuje szerokie pełnomocnictwa, w tym finansowe.5 października 1944 – Mosing zostaje usunięty ze stanowiska dyrektora, które zajmuje rosyjski lekarz. Pozostaje kierownikiem pracowni tyfusu plamistego.
25 stycznia 1946 – władze w Moskwie przyznają Mosingowi odznaczenie za wkład w walkę z tyfusem. Jednak nie uznają żadnych jego przedwojennych tytułów naukowych.
18 listopada 1946 – prof. Rudolf Weigl przedstawia w Krakowie na posiedzeniu Polskiej Akademii Umiejętności rozprawę Henryka Mosinga „Tyfus plamisty u osób szczepionych”.
Czerwiec 1948 – Lwowski Instytut Medyczny przyznaje Mosingowi tytuł kandydata nauk medycznych (odpowiednik doktoratu) bez konieczności bronienia dysertacji.
1 lipca 1949 – Ministerstwo Ochrony Zdrowia zamyka laboratorium produkujące szczepionkę przeciwko tyfusowi i nakazuje wstrzymanie jej produkcji motywując to brakiem zapotrzebowania.
1952 – Mosing publikuje na łamach prasy sowieckiej artykuły naukowe na temat dwu form występowania tyfusu: zwalczenie formy nawrotowej, utajonej, było jego zdaniem kluczem do likwidacji tyfusu, ponieważ taka forma mogła wystąpić u chorych nawet po wielu latach od wyleczenia ich z formy ostrej tyfusu. Teoria Mosinga wywołała gwałtowny sprzeciw wśród sowieckich uczonych, którzy chcieli przedstawić władzom sukces w dziedzinie leczenia formy ostrej, epidemicznej tyfusu, jako sukces ostateczny.
1953 – Mosing opracowuje metodę diagnozowania nawrotowej formy tyfusu, laboratorium lwowskie rozpoczyna produkcję tzw. testu Mosinga. Do karmienia wszy zatrudniani są ludzie najubożsi, nie mający z czego żyć.
1954 – test Mosinga zostaje wprowadzony do masowego użytku na sowieckiej Ukrainie. Jest też przekazywany do innych republik. Rocznie produkuje się go 150 l.
29 grudnia 1956 – za pracę naukową o chorobie zwanej gorączką okopową (także pięciodniową lub wołyńską) Henryk Mosing uzyskał tytuł doktora nauk medycznych (odpowiednik habilitacji).
14 sierpnia 1957 – Mosing przemawia na pogrzebie swojego naukowego mistrza, Rudolfa Weigla, na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Lato 1957 – w czasie pobytu w Polsce kontaktuje się z kardynałem Stefanem Wyszyńskim w sprawie święceń. Kardynał obiecuje zasięgnąć rady w tej sprawie w Watykanie.
1958-60 – podejmuje próby kontaktu z biskupami Rygi i Wilna w celu uzyskania święceń kapłańskich, bezskutecznie.
6 stycznia 1959 – Henryk Mosing otrzymuje z rąk biskupa grekokatolickiego Mikołaja Czarneckiego niższe święcenia kapłańskie, tzw. tonsurę i ostiariusza (Sobór Watykański II zlikwidował te stopnie święceń). Przy ceremonii, która najprawdopodobniej miała miejsce w prywatnym mieszkaniu biskupa przy ul. Wieczornej 7, obecny jest proboszcz katedry lwowskiej o. Rafał Kiernicki. Planowane są święcenia wyższe (diakonat i kapłaństwo), jednak bp Czarnecki wkrótce umiera.
19 lutego 1960 – dr Mosing zostaje mianowany p.o. wicedyrektora ds. naukowych Instytutu. Na tym stanowisku pracuje przez 1,5 roku.
11 lutego 1961 – Rada Najwyższa ZSSR odznacza go orderem „Znak Honoru”.
20 i 21 września 1961 – Henryk Mosing otrzymuje najpierw święcenia diakonatu, a następnie prezbiteratu. Święceń dokonuje ks. prymas kardynał Stefan Wyszyński w Laskach pod Warszawą. Ceremonie odbywają się w całkowitej tajemnicy. Świadkami są tylko bracia księża Aleksander i Tadeusz Fedorowiczowie. Mosing przyjmuje jako ksiądz imię ojciec Paweł.
8 października 1961 – odwiedza redakcję Tygodnika Powszechnego i jej redaktora naczelnego, Jerzego Turowicza, przyjaciela z czasów lwowskiego „Odrodzenia”.
1963 – likwidacja tyfusu na sowieckiej Ukrainie, dzięki metodzie diagnostycznej opartej na teście Mosinga.
1965 – Ministerstwo Zdrowia ZSSR zleca dr Mosingowi i współpracownikom opracowanie wskazań diagnostyki przeciwtyfusowej dla całego kraju.
1966 – Henryk Mosing przedstawia wyniki swoich badań na IX Międzynarodowym Kongresie Mikrobiologii w Moskwie, a następnie na wielu konferencjach i zjazdach naukowych w Leningradzie, Mińsku, Kiszyniowie, Odessie, Tomsku, Taszkiencie, Duszanbe, Permie i innych.
1967 – wchodzi w skład zespołu kontrolującego stan działań sanitarno-epidemiologicznych na Białorusi.
1968 – kupuje dwupokojowe mieszkanie przy ul. Kochanowskiego 82 (obecnie Lewyckego). Do tej pory mieszkał w Instytucie przy ul. Zielonej 12.
1968-69 – przeprowadza terenowe badania nad ogniskami chorobowymi na Ukrainie (Zakarpacie, Wołyń, Równe, Donieck).
1970 – wchodzi w skład zespołu kontrolującego stan działań sanitarno-epidemiologicznych w Kraju Krasnodarskim.
Marzec 1973 – na wszechzwiązkowym zjeździe w Kiszyniowie badania i teorie Henryka Mosinga zyskują oficjalne uznanie, choć on sam jest odsuwany na boczny tor.
Maj 1973 – Henryk Mosing przechodzi na emeryturę. Powodem oficjalnym jest postępująca utrata wzroku.
7 czerwca 1984 – w mieszkaniu Henryka Mosinga przy ul. Kochanowskiego 82 we Lwowie tajny biskup, ks. Jan Cieński wyświęca na kapłana Leona Małego, obecnego biskupa sufragana lwowskiego.
5 września 1984 – Henryk Mosing wygłasza mowę pogrzebową nad grobem prof. Mieczysława Gębarowicza, historyka sztuki, swojego przyjaciela.
6 sierpnia 1992 – sędziwy Henryk Mosing wyjeżdża po raz ostatni ze Lwowa. Odwiedza Brahiłow, gdzie mają miejsce święcenia kapłańskie jego ucznia, Piotra Małego.
6 grudnia 1994 – zostaje częściowo sparaliżowany na skutek wylewu krwi do mózgu. Odtąd nie opuszcza łóżka.
13 listopada 1999 – po raz ostatni odprawia mszę świętą.
27 listopada 1999 – umiera w czasie odmawiania różańca wraz z czuwającymi przy nim braćmi Małymi i ks. Bronisławem Baranowskim.
30 listopada 1999 – Henryk Mosing zostaje pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.